Söz yürekten çıkarsa, yüreğe gider. Dilden çıkarsa kulağı aşamaz.
Bir Hikaye;Â
Ä°kinci bebeÄŸi olacağını öğrenince çok sevindi. Üç yaşındaki oÄŸlunu, doÄŸacak kardeÅŸi için hazırlamaya baÅŸladı…
Bebeğin kız olacağı anlaşıldı. Oğlu, annesinin karnındaki kız kardeşine her gün şarkı söyledi. Kardeşini daha görmeden bir sevgi bağı oluştu.
Zamanı geldi. DoÄŸum sancıları baÅŸladı. Fakat bir sorun vardı… Doktorlar çaresizdi. Bir sezeryan ameliyatı gerekiyordu. Ameliyat çok zor geçti. Sonunda bebek doÄŸdu. BebeÄŸin durumu ciddiydi.
Bebek, yoÄŸun bakım ünitesine kaldırıldı… Günler geçtikçe küçük kızın durumu kötüye gidiyordu. Doktorlar üzgündü, çocuÄŸun kurtulma ümidi yoktu. Bebekleri için evlerinde bir oda düzenlemiÅŸlerdi. Åžimdi,cenaze için hazırlanıyorlardı.Â
OÄŸulları, kız kardeÅŸini görebilmek için yalvarıyordu. “KardeÅŸime ÅŸarkı söylemek istiyorum.” diyordu. Ama, yoÄŸun bakım ünitesine çocukların girmesi yasaktı… Sonunda kadın kararını verdi. BebeÄŸi nasıl olsa ölecekti. ÇocuÄŸunun, kardeÅŸini görmesini engellemeyecekti. Ne yapıp edip çocuÄŸu içeri sokacaktı. OÄŸluna, oldukça büyük gelen bir ziyaretçi giysisi giydirdi ve yoÄŸun bakım ünitesine soktu. Çocuk yürüyen bir çamaşır torbası gibiydi. BaÅŸ hemÅŸire, onun bir çocuk olduÄŸunu fark etti. ” O çocuÄŸu içeri sokamazsınız,”  diye uyardı. Kadın, baÅŸhemÅŸireye dönerek bağırdı  “OÄŸlum, kız kardeÅŸine ÅŸarkı söylemeden buradan çıkmayacak!…” Â
OÄŸlunu, kız kardeÅŸinin yatağına götürdü.   Küçük kız, yaÅŸam savaşını yitirmek üzereydi.  Çocuk, bir kardeÅŸinin yüzüne baktı…  3 yaşındaki bir çocuÄŸun saf, temiz, pırıl pırıl sesiyle ÅŸu ÅŸarkıyı mırıldandı :  “Sen benim gün ışığımsın, tek gün ışığım, gökyüzü griyken beni mutlu edersin.” Küçük kız, bu sesi tanıdı, aniden tepki verdi. Kalp atışları düzelmeye baÅŸladı.  Annesi, “Åžarkıyı sürdür!” dedi, oÄŸluna.  “Seni ne çok sevdiÄŸimi asla bilmeyeceksin, sevgilim. Lütfen gün ışığını benden alma.” Çocuk ÅŸarkıyı sürdürdükçe, bebek, kesik kesik nefes almasını hızlandırdı. Annesi,        gözyaÅŸları içinde “Devam et, oÄŸlum !” dedi.  Şimdi, onu içeri almak istemeyen hemÅŸirenin yüzü de gözyaÅŸları içindeydi. Bütün hastane personeli, doktorlar baÅŸlarına toplanmıştı. Annesi de coÅŸkuyla ÅŸarkıya katıldı : “Seni ne çok sevdiÄŸimi asla bilmeyeceksin, sevgilim. Lütfen gün ışığını benden alma.”  Anne, oÄŸul ÅŸarkılarını sürdürdü. Ve, küçük kız, birkaç gün sonra iyileÅŸti. Abisine, annesine, odasına kavuÅŸtu.                                                                                               Â
SevdiÄŸiniz insanlar için ümidinizi kesmeyin…Â
Sevgisiz, ümitsiz kalmayın…Â
Bu Yazi Bugun: 0 defa, Toplam: 41 defa okundu
(Oy: 3, Ortalama: 5 disari 5)
Yükleniyor ...